Cheers to your success

 Gökyüzünü görebilmek için en iyi yer camın yanındaki masa mıdır yoksa duvarın dibindeki koltuk mu?  Bugün kahve içmek için oturacak yer seçerken bunu düşünürken buldum kendimi. Bundan bir sene önce Almanya’da yaşamak için hangi şehir daha iyi diye düşünüyordum. Üç sene önce Malta’da mı kalmalı başka ülkeye mi taşınmalı diye düşünüyordum. Beş sene önce Türkiye’de kalmalı mıyım yoksa gitmeli miyim?

Is the best place to see the sky the table by the window, or is it the chair by the wall?  

Today, as I was choosing a place to sit and drink coffee, I found myself thinking about this. A year ago, I was wondering which city in Germany would be better to live in. Three years ago, I was debating whether to stay in Malta or move to another country. Five years ago, I was questioning whether to stay in Türkiye or leave.  

Geçmişe dönüp baktığımda şimdi de o zamanlarda da kendime var olabilecek bir yer ararken buluyorum kendimi. Camın kenarında ya da duvarın dibinde, Akdeniz’de bir adada, Avrupa’nın ortasında veya koca bir ülkede.

Looking back, today, just like back then, I find myself searching for a place where I can exist. By the window or by the wall, on an island in the Mediterranean, in the heart of Europe, or in a vast country.

Bazı kararlar büyük, bazıları küçük ama insan hep ait olabileceği bir yer arıyor kendine. Kendimi aramak için çıktığım yolculukta ait olduğum bir yer buldum sonunda. Ama sorular yine bitmedi. İnsan büyük aidiyetler içinde de küçük varoluşlar peşine düşüyor. Yıllarca açık ofislerde çalıştıktan sonra kapısında isminin yazdığı bir odası olunca seviniyor. Kahve içecek parasının olmadığı günlerden gökyüzünü görerek kahve içtiği duvarın dibine seviniyor. Kendini yabancı hissettiği insanlardan, anlaşılabilmek için konuşmanın gerekmediği insanlarla var olabildiğine seviniyor.

Some decisions are big, some are small, but a person is always looking for a place where they belong. On the journey to find myself, I eventually discovered a place where I belong. But the questions didn’t stop. Even within great senses of belonging, people chase small existential moments. After years of working in open offices, they feel joy when they have a room with their name on the door. They rejoice in the shift from days when they couldn’t afford coffee to sitting by the wall, drinking coffee while looking at the sky. They are grateful to exist among people who understand them without the need for words, instead of feeling like a stranger among others. 

İnsan var olmak istiyor, ait olmak istiyor, görülmek istiyor. Başkaları ne der diye değil, ben ne isterim diye yaşamak istiyor. Kendi için yaşandığında özgür oluyor, kendisini tanıyabiliyor, bütün duyguları daha gerçek hissedebiliyor. Kendisini tanıyan insan, özgürce var olabildiği yeri bulunca rahat nefes alabiliyor.

People want to exist, they want to belong, they want to be seen. They want to live not according to “what will others think,” but according to “what do I want.” When they live for themselves, they become free, they get to know themselves, and they feel all their emotions more genuinely. A person who knows themselves can breathe freely when they find a place where they can truly exist.

Sonra bir gün bütün derdi gökyüzünü rahatça görebildiği bir masa, erken kararan hava, kışın getirdiği yorgunluk oluyor. Var olabilen insanın dertleri küçülüyor. Kendisine dönebiliyor. Sokakta yabancılara gülümseyebiliyor. İnsanlarla derin bağlar kurabiliyor. Leke olmasından korkmadan beyaz koltuk alabiliyor. Var olabilen insan yaşamaktan kaçmıyor, korkmuyor, saklanmıyor.

Then one day, their only concern becomes finding a table where they can easily see the sky, the early-setting sun, and the fatigue that winter brings. A person who can truly exist finds their worries shrinking. They can turn inward, smile at strangers on the street, and form deep connections with people. They can buy a white couch without fearing stains. A person who can exist doesn’t run away from life, doesn’t fear it, and doesn’t hide from it.

Umarım bir gün herkes kendisini bulma yolculuğuna çıkabilir.

I hope that one day, everyone can embark on the journey of finding themselves.