Vazgeçmenin Dayanılmaz Hafifliği /The Unbearable LIghtness of LettIng Go

Eskiden oturup uzun uzun yazılar yazardım, mektuplar yazardım, şiirler okurdum.. eskiden kendimi bütün bu kalabalıklar içinde yalnız sanırdım.. sonra insanlar geldiler ve rüzgarın yönünü değiştirdiler. Aldığım her bir parça, verdiğim her bir değer bana aksini kanıtladı. Anlattıkça kendimi ve anlaşıldıkça biraz biraz söndüm sandım ama daha da doldum, daha da yükseldim gökyüzüne. Kalemi elime alınca yazacak bir şey bulamaz oldum. Sanki yazmak sadece hüzne ait gibi ve konuşulmamalı gibi mutlu hikayeler bıraktım yazmayı.  

I used to sit down and write long texts, letters, and read poems.. I used to think I was alone in all this crowd.. then people came and changed the direction of the wind. Every piece I received, every value I gave proved the opposite to me. The more I talked about myself and the more I was understood, I thought I was diminishing a little, but I actually filled up even more, and I rose higher to the sky. When I took the pen in my hand, I couldn't find anything to write. It's as if writing only belongs to sadness, and happy stories shouldn't be told, so I stopped writing them.

Hayat bir mücadele ve tüm bunların içinde insanlar meşgulken kendi hikayeleri ile belki bir cümle destek oldular bana. Savaşımın en sert geçtiği cephelerde sıcak bir çay oldular. Güneşli bir günde, nehir kenarında birlikte sinirlendik olanlara. Karlı bir yeni yıl akşamında birbirimize sarıldık. Yalnızca ben burdayım demek için bir uçak kalktı geldi. Ve tüm bunlar olurken telefonum mutlu haberlerle çınladı.. ‘o işi buldum, o bursu aldım, o evi tuttum, Gökçe ben aşık oldum!’.. bazıları ben artık gidiyorum dedi, bazıları istediğin kadar kov buradayım.. 

Life is a struggle, and in all of this, while people were busy with their own stories, maybe they supported me with a sentence. They became a warm cup of tea in the fiercest fronts of my battle. On a sunny day, by the river, we got angry together about the things. On a snowy New Year's Eve, we hugged each other. Just to say "I'm here," a plane took off and came. And while all this was happening, my phone rang with happy news.. "I found that job, I got that scholarship, I rented that house, Gökçe, I'm in love!".. some said I'm leaving now, some said kick me out as much as you want, I'm here..

Başkaları ile var olmak, başkalarında var olmak ya da yalnızca olmak kendi içinde çok başka bir hikaye. Anladıkça insanları ve anlattıkça kendimi insanlar oldu bazıları ve bazıları ben. Bazı günler güller açtı masamda, bazen bir piyano sesi uzakta, bazı hoş gelmeler ve bazı geri gelmeler, ekranda yeni bir isim ve belki bir resim.. 

Being with others, being in others, or just being is a very different story in itself. The more I understood people and the more I talked about myself, people became someones and someone's became me. Some days roses bloomed on my table, sometimes a piano sound far away, some welcomes and some returns, a new name on the screen and maybe a picture..

Didem’in dediği gibi uzaklar sana gelmez, sen uzaklara gidersin. Ben de uzaklara gittim.

Bütün herşeyi arkamda bırakıp gidince, yazıları, şiirleri, şehirleri, insanları ve asla veda edemeyeceğini düşündüğüm hiç kimseleri, bırakıp gidince hüzünlü yanımı sonunda büyüdüm. Büyümenin yaş almaktansa yaşamak olduğunu anladığımda büyüdüm. 

As Didem said, faraway doesn't come to you, you go to faraway. I went to faraway too. When I left everything behind, the writings, the poems, the cities, the people, and those I thought I can never say goodbye to, when I left and went from my sad side, I finally grew. I grew when I understood that growing up is living rather than getting older.

Bütün o savaşları, kavgaları, görmeyi reddeden gözleri bırakmayı öğrendim. Gitmeyi öğrendim, yenilmeyi ve sevilmeyi, anlaşılmayı, anlatmayı ve dinlemeyi öğrendim. 

I learned to leave all those wars, fights, the eyes that refuse to see. I learned to go, to lose, and to be loved, to be understood, to understood, and to listen.

Bütün o tesadüflerin karşıma çıkardığı birinin önerdiği o filmden vazgeçmeyi öğrendim. “Buradan git! Roma'ya geri dön. Gençsin ve dünya senin. Ben yaşlıyım. Seni artık konuşurken duymak istemiyorum. Başkalarının senin hakkında konuştuğunu duymak istiyorum. Geri gelme. Bizi düşünme. Arkana bakma. Yazma. Nostaljiye kapılma. Hepimizi unut. Eğer bunu yapar ve geri gelirsen, beni görmeye gelme. Seni evime almam. Anladın mı?”

I learned to give up on that film recommended by someone whom those coincidences brought into my life. "Get out of here! Go back to Rome. You're young and the world is yours. I'm old. I don't want to hear you talk anymore. I want to hear others talking about you. Don't come back. Don't think about us. Don't look back. Don't write. Don't give in to nostalgia. Forget us all. If you do and you come back, don't come see me. I won't let you in my house. Understand?"

İnsan vazgeçince kaybederim sanıyor. Vazgeçtiğim her savaşı ben kazandım.

People think they lose when they give up. In every battle I gave up, I won.